Lezerspost
Lezerspost: In wat voor omgeving komt kind terecht?

Deze keer in Lezerspost een brief van een mede-twijfelaar van bijna dertig. Zij hoopt op een ‘verlossend’ moedergevoel, of een anti-moedergevoel. Ze legt uit waarom.

Ik kijk zelf een beetje angstig naar onze wereld: van grote thema’s als de toenemende wereldbevolking, allerlei tekorten als gevolg daarvan, en maatschappelijke ongelijkheid kan ik wakker liggen. Ook maak ik me een beetje zorgen om het kind zelf, in wat voor omgeving komt het terecht? Mensen worstelen ongelofelijk met hun identiteit, er heerst perfectionisme, weinig tolerantie, we zijn steeds individualistischer…

Kinderen én volwassenen zijn heel de dag door afgeleid door sociale media en smartphone. Voor ons is het al niet makkelijk, en voor mijn gevoel gaan we een beetje tegen onze natuur in. Zal de toekomst voor ons kindje dan niet een enorme worsteling worden? En zal ik een kind wel goed kunnen begeleiden als ouder? Allemaal vragen die ik mezelf stel. Ik ben heel erg benieuwd naar hoe anderen hierover denken.

Bespaar continu
TwijfelMoeder
TwijfelMoeder is in 2013 ontstaan, omdat ik (Patricia de Ryck - 1984 - ondernemer en journalist) twijfelde over mijn kinderwens. Wel of geen kinderen - het leverde heel wat vooroordelen en discussies op. Ik heb in middels mijn keuze gemaakt en ben in maart 2017 bevallen van ons eerste kindje, maar het onderwerp is nog steeds relevant. Je leest hier mijn column, lezerspost en allerhande nieuwtjes. Kortom: TwijfelMoeder is een gevarieerde site voor iedereen.
1 comment
  • Ineke Dittrich-Nijdam
    feb 10, 2014 (20:19)

    Jaaaa, dit is super herkenbaar. Ook ik (her)ken die angst. Waar gaat het heen met de wereld en kun je het je kind aan gaan doen? Ikzelf ben inmiddels 34 jaar en twijfel al zo lang. Dit soort gedachten passeren met behoorlijke regelmaat en steeds vaker de revue. Ik wil niemand kwetsen en ik respecteer de mensen die wel voor hun (kinder) droom gaan, maar soms voel ik me behoorlijk egoïstisch als ik besluit er voor te willen gaan. Natuurlijk zijn er genoeg mooie dingen in de wereld en mogen we heel blij zijn dat we in deze westerse wereld leven en niet in Afrika of Syrie (om maar eens een voorbeeld te noemen) zijn geboren. Maar juist dat in het achterhoofd houdende en de steeds individualistischer wordende maatschappij en hoe we met ons allen de wereld naar zijn grootje helpen (waar ik natuurlijk zelf helaas ook aan mee doe) maakt me bang en laat me twijfelen of ik daaraan wel wil meewerken. Waarom zou ik een kind van mezelf op deze wereld willen zetten als er al genoeg anderen zijn die dat doen? Ik weet het, niemand die me dat verplicht, maar aan de andere kant voelt dat wel zo. Want de maatschappij lijkt te verwachten nadat je bent getrouwd binnen anderhalf jaar toch een geboortekaartje op de mat te zien liggen. En ook al zegt niet iedereen dat, er zijn altijd wel mensen die dat op een soms kwetsende manier duidelijk kunnen maken (want huisje, boompje, beestje).

    Ook vraag ik mezelf af of ik een goede ouder zijn en wanneer ik er genoeg klaar voor ben. Je kunt je afvragen in hoeverre je kunt bepalen of je een goede ouder kunt zijn en of je er wel klaar voor kunt zijn. Ouder zijn is ook een leerproces en je doet het in ogen van anderen toch nooit goed. Uiteraard gaat het er om hoe je er zelf in staat.

    En dan is er ook nog het financiële aspect. Kunnen we het financieel aan? Natuurlijk kun je alle financiën op een rijtje zetten. Maar als je er van uitgaat dat een kindje het eerste jaar toch zeker zo'n 10.000 euro kost, schrikt het mij behoorlijk af. En dan daarna nog alle andere kosten. En wat moeten we daar zelf van inleveren? Hoe gaat het met de werkgelegenheid en je eigen baan? Maar vooral: je wilt je kindje toch het beste geven en tenminste dat het niet in armoede hoeft te leven. Ik lees in een van de collums van heb gelezen: hoe vaak zie je niet dat mensen elk dubbeltje moeten omdraaien omdat het financieel niet meer zo goed gaat. Dat wil je voor je kind toch niet….

    Ach en zo zijn er nog zoveel meer dingen die zorgen dat ik nog niet volmondig ja kan zeggen tegen het moederschap. Kijk naar al die horrorverhalen waarin kinderen het bloed onder je nagels vandaan halen, puberdochters en zonen die maar doen waar ze zin in hebben en er op los experimenteren met alles wat ze maar tegen komen. Voor een ouder ook niet makkelijk. En ja ik weet heus wel dat dat heus niet voor elk kind geldt, maar je zal het maar bij de hand hebben.

    En waar blijft mijn man in dit verhaal? Hij wil ze wel en twijfelt ook wel, maar voor mannen is dat blijkbaar toch anders. En als ik dan vraag hoe hij daar in staat, geeft hij aan dat hij wel wil, maar alleen als ik dat ook wil. Tja, dat maakt het er natuurlijk ook niet makkelijker op.

    Nogmaals, dit zijn steeds mijn gedachten en ik wil niemand kwetsen. En ik ben echt blij voor vriendinnen die wel zwanger zijn en ik vind het superleuk als ik hun kleintje na 9 maanden mag bewonderen. Maar ikzelf krijg absoluut niet de kriebels en zulke gedachten helpen daarbij natuurlijk ook niet.

    Dank je voor deze post! Gelukkig ben ik niet de enige!

Leave a Comment

Name*
Email*
Website

%d bloggers liken dit: