Column
Wat ik ook op Facebook zie…

Klagen wij twijfelaars nog wel eens over de hordes kinderfoto’s die op Facebook voorbij komen. Het kan ook voor een verrassing zorgen. Zo’n verrassing die je echt aan het denken zet; dat waren de foto’s van een oude vriendin.

Ze straalt op de foto. Maar wat ik nooit had verwacht – en zij twee jaar geleden ook niet – is het kindje dat ik zie. Het baby’tje dat ze trots op haar borst draagt. Ligt daar de vrouw die zei dat ze absoluut nooit moeder wilde worden. Ja, de vrouw die daar geen geheim van maakte, heeft nu die nieuwbakken moeder gloed over zich heen. Ze oogt zo gelukkig.

Ze is wat ouder dan ik. Had nooit het gevoel dat ze moeder wilde worden. Ja haar neefjes en nichtjes vond ze leuk, maar wat was het fijn als die na een logeerpartijtje gewoon naar huis gingen. En nu opeens is ze moeder. Nee, het is geen ongelukje. Een heel bewuste keuze.

Opeens was de weerstand weg. Die blokkade die de wens jarenlang tegenhield was opgeheven. Het kan dus echt… Zo bizar. Is dit echt de vrouw die in paniek schoot als ze een dag over tijd was? Ik denk dat ik haar maar eens aan de tand moet gaan voelen. Wat is het geheim?

Philips Avent Actieweken
TwijfelMoeder
TwijfelMoeder is in 2013 ontstaan, omdat ik (Patricia de Ryck - 1984 - ondernemer en journalist) twijfelde over mijn kinderwens. Wel of geen kinderen - het leverde heel wat vooroordelen en discussies op. Ik heb in middels mijn keuze gemaakt en verwacht in maart 2017 ons eerste kindje, maar het onderwerp is nog steeds relevant. Je leest hier mijn column, lezerspost en allerhande nieuwtjes. Kortom: TwijfelMoeder is een gevarieerde site voor iedereen.
4 comments
  • Alle TwijfelMoeder-columns op een rijtje
    jan 31, 2017 (23:41)

    […] 18 november 2014 – Prachtige gesprekken; hoofd vol verhalen 19 november 2014 – Wat ik ook op Facebook zie… 20 november 2014 – Wat als je later in het bejaardenhuis zit 21 januari 2015 – Ik zou […]

  • Monique
    jul 30, 2015 (13:14)

    De eerste jaren van onze relatie hebben mijn partner en ik in volle overtuiging gemeend geen kinderen te "willen".
    We hadden het prima samen en het gevoel dat er iets miste was er niet.
    Tot mijn zus een allerschattigst meisje op de wereld zette (en zij was echt niet de eerste baby die we zagen) en het bij mij begon te kriebelen. Waarom? Geen idee, het gebeurde zo.
    Maar ja, mijn lief was overtuigd van niet, dus hoe moest ik het hem brengen?
    Na een tijdje wikken en wegen het onderwerp toch maar "in de groep gegooid". Bleek hij net zo te twijfelen als ik. Dat kwam dus per ongeluk heel goed uit. Ik heb er nog vaak over gedacht hoe het allemaal gelopen zou zijn als hij niet van mening veranderd zou zijn (of ik niet…)
    De keuze was gemaakt en na een tijdje "aanmodderen" kwam zoon 1 op de wereld.
    En toen? Mijn wereld stond op zijn kop. Dat had niemand me verteld, dat er zoveel grote en kleine dingen zouden veranderen met een kind (mijn kind) in huis. Gek werd ik er van.
    Dus een tweede, dat zat er voor ons echt niet in. No way… Maar ja, één is ook "zielig", toch?!
    Toen zoonlief 1 jaar werd besloten we dat we deze achtbaan nog wel een keer aankonden samen, dus weer met de pil gestopt. Ons voorbereidende op een jaar plaren om zwanger te raken.
    Tot onze grote schrik en verrassing diende zoon 2 zich direct na 1 maand aan.
    Deze keer ga ik het anders doen, nam ik me voor. Ik weet nu hoe alles werkt en ik laat me niet uit het veld slaan. Van deze baby ga ik genieten, zeker weten. Mensen om mij heen zeiden het ook (echt waar, mensen die al meerdere kinderen hadden en de waarheid wisten, maar blijkbaar alweer vergeten waren) geniet er maar van meid, want nu weet je wat komen gaat.
    Zoon 2 werd geboren en alles van de eerste keer leek vergeten. Weer stress, verdriet, depressie en nu tot overmaat van ramp ook nog een huilbaby.
    Het fijne van alles? Na zoon 2 waren alle twijfels bij ons weg. Twee was prachtig. Iemand anders 3 of 4 ? Prima, maar wij niet meer.
    Een aantal jaren hebben we aangetobt. En hebben we de conclusie getrokken dat we beide geen "baby-ouders" zijn. Hoe ouder de kinderen werden, hoe leuker het voor ons werd.
    "Het wordt alleen maar makkelijker" werd (en is) ons credo.
    Nu zijn onze "mannen" 7 en 9 jaar oud en genieten we dagelijks van hen.
    Opvoeden en verantwoordelijkheid dragen blijft lichtjes op mijn schouders drukken, maar ik kan nu volmondig zeggen dat ik ze echt niet meer wil en kan missen.
    Lang verhaal kort: het blijft gevoel, het blijft koffiedik kijken en het blijft de grootste uitdaging van je leven of je nu wel of geen kinderen op de wereld (wilt) zet(ten).
    Maar als je eraan begonnen bent ga je door (je moet wel) en in ons geval heeft dat heel mooie dingen gebracht.
    Het gevoel van twijfel ken ik dus maar al te goed en het lijkt me erg vervelend voor diegene die altijd zullen blijven twijfelen over "Wat als…?"

    • twijfelmoeder
      aug 04, 2015 (09:49)

      Wat een prachtige reactie. Dank; zo fijn om te lezen.

  • Ellen
    dec 07, 2014 (09:56)

    Herkenbaar… Ik was ook precies zo iemand als die vriendin van je. En nu ineens op m’n 35e is alle weerstand weg en hebben we besloten ervoor te gaan. Hopelijk kan ik over een tijd ook zo’n mooie foto op Facebook plaatsen 🙂

Leave a Comment

Name*
Email*
Website

%d bloggers liken dit: