Persoonlijk
Hoe de Tweede Wereldoorlog invloed heeft op een kinderwens

Hoe de Tweede Wereldoorlog invloed heeft op een kinderwens? Nu denk je misschien ‘wat heeft onze generatie hier nog mee te maken?’. Onze ouders zijn over het algemeen na de oorlog geboren en zelfs onze opa’s en oma’s waren ten tijde van het onheil misschien nog wel ontzettend jong. Toch heeft de oorlog meer invloed dan je soms denkt. Zo ontdek ik vandaag een indrukwekkend bericht op het Facebook-profiel van één van mijn vrienden.

Als je namelijk een vader hebt die ouder is dan vijftig dan wordt er al vaak gedacht dat je een nakomertje of een tweede-leg-kind bent. Maar niet is minder waar in dit geval. De vader van Rob was nooit eerder toe aan kinderen, omdat hij zeker wilde weten dat hij een gezin kon onderhouden en tijd vrij kon maken voor zijn kinderen. Dit alles komt voort uit zijn eerste levensjaren gedurende de Tweede Wereldoorlog. De man – geboren in 1940 – is op vierjarige leeftijd namelijk zwaargewond en blijvend invalide geraakt tijdens een bombardement. Na de oorlog maakte zijn omgeving zich zorgen over hem ‘hoe kon hij met een houten been nu ooit kostwinner worden’. Dit heeft hem gevormd en had invloed op hoe hij zijn leven vervolgens invulde.

Het bericht raakt me. Hierdoor besef ik me meer dan ooit waarom het belangrijk is dat we nog steeds praten over die verschrikkelijke oorlog. Het mag dan al meer dan zeventig jaar geleden zijn; de Tweede Wereldoorlog heeft een schaduw over veel families geworpen. Zo moet ik ook denken aan het recent verschenen boek van Marijke en Frits Barend ‘Matzes en mie – De lotgevallen van de families Barend en Van Haeften’ . In een interview rondom de lancering hoorde ik Frits vertellen dat bijna zijn hele familie is omgekomen in de concentratiekampen. Dat zijn zaken die je vormen en die keuzes – zoals over het wel of niet willen van kinderen – absoluut beïnvloeden. En niet alleen de Tweede Wereldoorlog heeft zo invloed, maar wat denk je van de oorlogen die op dit moment worden gevoerd. De laatste jaren hebben we in Nederland veel vluchtelingen opgevangen die ook allen zo’n verhaal met zich meedragen.

Juist door die verhalen te blijven vertellen, begrijpen we elkaar én kunnen we samen hopelijk een herhaling van WOII voorkomen. Daarom is het zo belangrijk dat we op 4 mei blijven herdenken én morgen – op 5 mei – onze vrijheid vieren.

Bespaar continu
TwijfelMoeder
TwijfelMoeder is in 2013 ontstaan, omdat ik (Patricia de Ryck - 1984 - ondernemer en journalist) twijfelde over mijn kinderwens. Wel of geen kinderen - het leverde heel wat vooroordelen en discussies op. Ik heb in middels mijn keuze gemaakt en ben in maart 2017 bevallen van ons eerste kindje, maar het onderwerp is nog steeds relevant. Je leest hier mijn column, lezerspost en allerhande nieuwtjes. Kortom: TwijfelMoeder is een gevarieerde site voor iedereen.
3 comments
  • Cynthia
    mei 09, 2017 (23:12)

    Het verhaal met de man met het houten been, is wel triest. Zijn beeldvorming is wel degelijk bepaald door omgeving. Dat raakt mij ook.

  • Sheila
    mei 05, 2017 (14:24)

    Absoluut mee eens! Ik vind herdenken zo ontzettend belangrijk. Mijn man is veteraan, dus ook voor hem is het vanzelfsprekend om hier bij stil te staan. Normaal gesproken wonen we ook altijd een ceremonie mee of heeft hij dienst tijdens een ceremonie. Gisteren heb ik het overgeslagen. Ik ben namelijk precies 2 weken geleden bevallen. Omdat het via een keizersnede is, vond ik het te zwaar om ergens lang stil te staan. We hebben daarom gewoon zelf thuis herdacht, om 8 uur. De uitgerekende datum was trouwens 12 mei. En ik had al zoiets van: please…. kom niet op 4 mei. Niet dat je er voor kan kiezen, maar ik had het geen fijne dag gevonden. Die dag staat voor ons niet in het teken van feest vieren. En 6 mei ben ik zelf jarig, dus die datum had ik ook minder leuk gevonden. Dus ik was erg blij met haar geboortedatum nu.

    En onze kinderen zullen we ook echt leren om te herdenken. Ik woon in Arnhem. Dus dat lukt in deze regio natuurlijk extra goed.

  • Lisette
    mei 05, 2017 (08:41)

    Mooi geschreven. Dat we naar de verhalen blijven luisteren en dat ze niet verloren gaan vind ik ook heel belangrijk. Zo vroeg mijn dochter waarom er vandaag allemaal vlaggen buiten hangen. Dus ja dan begint het vertellen al.

Leave a Comment

Name*
Email*
Website

%d bloggers liken dit: