Column
En dan zit je ineens met baby in het ziekenhuis…

En dan zit je ineens met je baby in het ziekenhuis. Weer terug – anderhalve dag geleden ben ik daar van jou bevallen. Kraamzorg, huisarts, verloskundige – ze hebben allemaal geen idee wat er met je aan de hand is. Wat zijn die plekjes op je huid, die zich zo snel na de bevalling op je wangetjes hebben gevormd en op je tweede dag echt zichtbaar meer zijn geworden. Krentenbaard daar lijkt het op, maar kan dat zo snel al na de geboorte? Tijd om met spoed weer naar het ziekenhuis te gaan. Op dat moment tik ik onderstaande tekst op mijn iPhone.

Wat zijn we ongerust… je bent slapper dan de eerste dag toen je ons verraste met je kracht. Drinken kan je niet meer boeien, terwijl je bijna slurpend voor de eerste keer kennismaakte met de borstvoeding. En zo zijn er nog meer signalen die we in de auto doorspreken. Dit is niet goed… maar hoe erg is het? Wij hebben geen idee. Gelukkig hebben ze hier mensen die er voor geleerd hebben. Verpleegsters die ons gerust stellen; een kinderarts die geen risico’s wil nemen en een dame die je – hoe vervelend het ook is – met alle liefde prikt.

Je gaat wel meteen voor het verrassingseffect zo aan het begin van het onderzoek; als we zeggen dat je al een hele tijd niet hebt geplast, schiet er zo een flinke straal door de spoedkamer. En terwijl er verder allerhande checks worden gedaan, vul je je luier flink. Dat je keihard huilt als je geprikt wordt voor het infuus, is voor ons helemaal een goed signaal. Jij laat je niet kisten. Wie denken ze wel dat ze zijn.

De kinderarts vraagt of we als ouders mee willen kijken, terwijl hij het infuus zet en allerhande testjes doet. Natuurlijk! Hoe verdrietig het ook is om zo’n klein mannetje – nu 3280 gram – zo te zien; wij zijn er voor je. Papa houdt je waar mogelijk vast en ik fluister rustig tegen je. We zijn ook nuchter – zoals de hele zwangerschap al – dit is gewoon even nodig. Net als dat we een nachtje ter observatie moeten blijven; er wordt geen enkel risico genomen.

Baby met stethoscope in ziekenhuis: Shutterstock. 

Baby algemeen
TwijfelMoeder
TwijfelMoeder is in 2013 ontstaan, omdat ik (Patricia de Ryck - 1984 - ondernemer en journalist) twijfelde over mijn kinderwens. Wel of geen kinderen - het leverde heel wat vooroordelen en discussies op. Ik heb in middels mijn keuze gemaakt en ben in maart 2017 bevallen van ons eerste kindje, maar het onderwerp is nog steeds relevant. Je leest hier mijn column, lezerspost en allerhande nieuwtjes. Kortom: TwijfelMoeder is een gevarieerde site voor iedereen.
1 comment
  • Rachel
    apr 07, 2018 (22:27)

    *brok in mijn keel.
    Wat enorm schrikken zeg. Heel veel sterkte!

Leave a Comment

Name*
Email*
Website

%d bloggers liken dit: