Column
Mag ik al naar bed? Middagdut voor baby en mama

Mag ik al naar bed? Middagdut voor baby en mama! Ja, dat doe ik gewoon. En ik ben niet de enige moeder, zo weet ik van diverse mama’s in mijn omgeving. Daar hoef je je toch ook niet voor te schamen? Je leven verandert nu eenmaal én dat vergt bij sommigen van ons gewoon net wat meer energie dan bij anderen. En als je een huilbaby hebt of een slechte slaper, dan ben je daar – op momenten dat je anders zou slapen – vaak ook druk mee in de weer. Niet zo gek dat je dan je rust pakt, toch?

Het TwijfelMoeder-boek komt er aan! Volg de voortgang via DE TWIJFELMOEDER nieuwsbrief. Twijfel jij over je kinderwens: dan is er de besloten Facebook-groep Twijfel over Kinderwens.

Zelf vergelijk ik het ook wel eens met ene intensieve dag, die je had in de periode voordat je moeder werd. Drukke dag op kantoor, ‘s avonds nog een vergadering, aansluitend met vrienden een drankje doen, plannen die zich – net als je in bed ligt – ontpoppen in je hoofd… Ja, dat merk ik de volgende dag ook. Ik ben zo’n type écht acht uur per nacht moet slapen, maar dat bijzonder slecht naar huis kan als het gezellig is. En als ondernemer durf ik ‘s avonds nog wel eens iets te veel met mijn hoofd bij het werk te zijn (of ik zit laat zelfs nog achter de pc). Kijk als je dan eigen baas bent én geen kids hebt, blijf je de volgende dag gewoon iets langer liggen. Of je haalt het in het weekend even in met een Bed-Bank-Netflix-dagje. Tja, dat zit er met een baby net niet in…

In de laatste fase van mijn zwangerschap kon ik daar al aan wennen; wat lag ik veel wakker. Als buikslaper kon ik al maanden niet meer fatsoenlijk in mijn bed liggen. Zelfs een zwangerschapskussen kon me daar niet bij helpen. Lag ik dan ‘s middags of ‘s avonds even op de bank iets te kijken, dan was ik wel zo vertrokken. De eerste nachten na de bevalling, waarbij zoonlief netjes het ritme van om de drie uur voeden aanhield, voelden zo als een verademing. Even lekker slapen. Heerlijk! Tja, tot de kraamhulp weer naar huis is, manlief aan het werk en je je werk ook wel een beetje begint te missen (en dus al regelmatig even achter de computer kruipt tijdens slaapjes van de baby. Krijg je er dan ook nog een slechte nacht met een beetje gehuil en gedoe met de voeding bij, dan komt het ‘mag ik al naar bed’-gevoel steeds vaker te voorschijn.

Toch ging het de eerste maanden best goed. Ik merkte dat ik weer meer energie kreeg én begon die ook te gebruiken voor werk en sociale zaken. Eindelijk niet meer alleen ‘mama’ zijn, maar me ook weer ‘Patricia’ voelen. Heerlijk! Wat een zegen is het dan ook dat je kindje gewoon braaf gaat slapen om zeven uur, zonder mokken rond elf de nachtvoeding leegdrinkt en rond zevenen weer vrolijk in zijn bedje ligt te kraaien.

In de negende maand – als je denkt ‘negen maanden op, negen maanden af’ dan voel ik me weer wat mezelf – sloeg dat helemaal om. Ons vrolijke mannetje veranderde in een humeurige huilbaby. Sprongetjes, tandjes, oorontsteking, andere woonomgeving – er waren allemaal goede redenen voor, maar wat ben je dan ‘s ochtends kapot. Laat staan aan het eind van de werkdag; want in deze periode ben je natuurlijk weer volop aan de slag. Niks meer verlof. Nee, allebei een drukke baan en in mijn geval ook best wat avondafspraken met klanten. Waar pak je dan je rust? Juist, op het moment dat de kleine man een dutje doet.

De ene keer knap je daar van op; de andere keer wil je je het liefst omdraaien als hij alweer druk aan het brabbelen is. Kortom de echte oplossing is het ook nog niet. Het is een fase zullen we maar denken; ik probeer in ieder geval ook wat aan de omstandigheden er om heen te doen. Bewuster met afspraken om gaan, meer ontspanning zoeken offline (dus geen mobiel, maar een boek), beter in mijn vel komen te zitten (gezonder eten, meer bewegen). Dat gaat met pieken en dalen. Maar vooral probeer ik me er niet te druk om te maken. Want dat is wat een baby je wel leert: loslaten en leven in het nu. (Voor mijn doen klinkt dat best zweverig, haha).

Bron foto moeder en kindje slapen samen: Shutterstock.

Baby algemeen
TwijfelMoeder
TwijfelMoeder is in 2013 ontstaan, omdat ik (Patricia de Ryck - 1984 - ondernemer en journalist) twijfelde over mijn kinderwens. Wel of geen kinderen - het leverde heel wat vooroordelen en discussies op. Ik heb in middels mijn keuze gemaakt en ben in maart 2017 bevallen van ons eerste kindje, maar het onderwerp is nog steeds relevant. Je leest hier mijn column, lezerspost en allerhande nieuwtjes. Kortom: TwijfelMoeder is een gevarieerde site voor iedereen.

Leave a Comment

Name*
Email*
Website

%d bloggers liken dit: