Column
Ontsluiting… wanneer mag ik naar het ziekenhuis?

Ontsluiting is hét woord wat je wil horen als het weeën-festijn begonnen is. En dan niet een schamele één of twee centimeter, maar het liefst zes of zeven. Dat is namelijk het ‘go’ moment om naar het ziekenhuis te mogen vertrekken. Ik vind het aan de late kant. Hoe kun je dan nog ontspannen vertrekken?

Het TwijfelMoeder-boek komt er aan! Volg de voortgang via DE TWIJFELMOEDER nieuwsbrief. Twijfel jij over je kinderwens: dan is er de besloten Facebook-groep Twijfel over Kinderwens.

Met een vriendin heb ik er nog ontzettend hard om gelachen. Het meten van de ontsluiting. Zij zag het al helemaal voor zich dat mijn lief met een centimeter-lint down under de boel ging verkennen. Ze wilde me best naar het ziekenhuis brengen als het zou beginnen op het moment dat hij werken was, maar dat zag ze echt niet zitten. Ik kon haar geruststellen; dat is een taak van de verloskundige, die dat gewoon met haar vingers meet. En dat is op dat moment echt net zo vreemd als het nu klinkt, wanneer je dit leest.

Vooraf heb ik me echt ontzettend zorgen gemaakt over dit moment. In de praktijk waar ik kom, zijn de verloskundigen erg uitgesproken: 6-7 centimeter moet het zijn, niet minder. Bij een andere vriendin zaten ze hier heel scherp in. Ze moest daardoor zelfs thuis bevallen, omdat het bij de volgende controle toch veel sneller bleek te gaan dan verwacht. Dat mocht ons niet overkomen; ik wilde absoluut in het ziekenhuis bevallen. Daar heb ik tijdens de controles dan ook op gehamerd.

Als de verloskundige iets na vier uur ‘s nachts bij ons is, ziet ze het meteen. Dit is geen loos alarm. Nee, hier is een baby’tje klaar voor het avontuur buiten de baarmoeder. En hoe: bij de controle blijk ik vijf centimeter ontsluiting te hebben. Als ik van het ziekenhuisbad gebruik wil maken, moeten we nu bellen zodat ze het kunnen gaan vullen. Maar eerlijk gezegd, moet ik helemaal niet aan badderen denken. Nee, we gaan dit zo doen. Iets waar de verloskundige zich in kan vinden, maar ze acht het toch wijs om alvast richting het ziekenhuis te gaan. Als de weeën nog sneller na elkaar gaan komen, wordt dat namelijk een pijnlijk ritje.

Mijn lief en ik kijken elkaar aan. Wat zijn we opgelucht. De strijd om naar het ziekenhuis te mogen, is uitgebleven. De tips (of zijn het meer smoesjes)  voor een snellere opname die we van FijnZwanger hebben gekregen, kunnen in de kast blijven. Die hadden we namelijk wel bedacht, haha. Wat fijn dat we al zover zijn. Een simpel rekensommetje; circa één centimeter ontsluiting per uur plus ruim een uurtje persen; ja dan kunnen we ons mannetje rond tien, elf uur waarschijnlijk wel in onze armen sluiten.

Blijf TwijfelMoeder volgen en lees mijn column over de bevalling.

Foto zwangere vrouw met rugpijn van Shutterstock. 

Baby algemeen
TwijfelMoeder
TwijfelMoeder is in 2013 ontstaan, omdat ik (Patricia de Ryck - 1984 - ondernemer en journalist) twijfelde over mijn kinderwens. Wel of geen kinderen - het leverde heel wat vooroordelen en discussies op. Ik heb in middels mijn keuze gemaakt en ben in maart 2017 bevallen van ons eerste kindje, maar het onderwerp is nog steeds relevant. Je leest hier mijn column, lezerspost en allerhande nieuwtjes. Kortom: TwijfelMoeder is een gevarieerde site voor iedereen.
2 comments
  • Stagiaire bij de bevalling is ideaal!
    apr 04, 2018 (06:01)

    […] komt de kraamzorg meteen naar het ziekenhuis. De verloskundige heeft ze meteen gebeld toen ik voldoende ontsluiting bleek te hebben. Het werk dat ze normaal gesproken bij je thuis doen, doen ze nu in de kraamsuite. […]

  • Weeën herken je meteen; bullshit?!
    apr 02, 2018 (16:37)

    […] lief weet het meteen: het is begonnen. Tijd om te timen en de verloskundige te bellen, zodat die de ontsluiting kan komen controleren. En ik? Ik kraam tussen de pijnscheuten door het volgende uit. ‘Ja, ze […]

Leave a Comment

Name*
Email*
Website

%d bloggers liken dit: